چهار سال خاطرات قشنگ از دانشگاه بیرجند

نام نیکی گر بماند یادگار---- به کزو ماند سرای زر نگار

از بعضی افراد همواره خاطرات خوب می ماند و از بعضی خاطرات بد. در دوره ای که ما بیرجند بودیم یعنی بین سالهای 75-79 تحولات زیادی در زمینه فرهنگی در دانشگاه ها انجام شد که دوره های بعد گاها آنها را باور نمی کردند. قبل از 75 دانشگاه هایی مثل بیرجند خیلی از نظر فکری بسته بودند. فعالیت های فرهنگی محدود بود به هرآنچه با تفکر بسیج دانشجویی تطابق داشت. بعد از سال 76 خیلی بهتر شد. بگذریم. خاطره ام بی ارتباط با توضیح بالا نیست.

مشی این وبلاگ این بوده که از یکدیگر به نیکی یاد کنیم. اما موردی که می گویم و نام می برم آنچنان شخصی نیست و جمیع دانشجویان آن دوره را در بر می گیرد. یک آقایی بود که زمین شناسی می خواند به نام " روانفر " . در بین دانشجویان بسیار منفور بود. علت اصلی هم این بود که این آقا رابط کمیته انضباطی و در ضمن کاسه داغ تر از آش هم بود. اصلا چیزی به نام حقوق دیگران در ذهنش تعریف نشده بود و هیچ عقیده ای جز آنچه خود داشت را بر نمی تابید. سنش از ما خیلی بیشتر  و سالهای زیادی دانشجو بود . همواره مورد لعن و نفرین عده زیادی از دانشجویان قرار داشت.از بدی هایش یکی دو مورد را می گویم:

- در یکی از اتاق ها پیش بچه ها بودم. آنروز ها بعضی اتاق ها یک دستگاه ضبط و پخش بسیار ساده و ابتدایی داشتند که اغلب صدایش به زور در می آمد. یکدفعه این آقا بی اجازه و بدون در زدن وارد اتاق شد و جعبه نوار ها را - که 10-12 تا نوار کاست داشت را لگد کرد و ضبط را هم به گوشه ای انداخت و رفت و تهدید هم کرد که کارتان با کمیته انضباطی خواهد بود.

- یکشب با بچه های خودمان ( من- اسدی - اسفندیاری- تالی - یوسفی نیا و ...) در بالکن اتاقمان نشته و چای می خوردیم و جک می گفتیم و می خندیدیم. شب جمعه بود. این آقا و دوستانش ساعت 10-11 بود که از دعای کمیل برگشته بودند و طبق معمول شور حسینی بر آنها غالب. گویا صدای آوای موسیقی به گوشش رسیده بود گمان کرده بود که ماییم. یکدفعه مثل وحشی ها وارد اتاق و بالکن ما شد و گفت که نوار گوش می کنید؟ یالا ضبط کجاست؟ فکر می کرد ما جایی آنرا پنهان کرده ایم. قندان( یا قوری) بین دوپایم بود و دیده نمی شد. گفت : چی زیر پاته یالا پاتو باز کن!!

- خرداد ماه بود و گرم. کلاس ها عملا تمام شده بود. ظهر بود و می خواستم بروم دانشکده. تی شرت پوشیدم. توضیح اینکه تی شدت های آن زمان حتما تا آرنج را می پوشاند. یکدفعه مثل اجل معلق جلوی راه مرا گرفت و گفت آقا دیگه تی شرت نپوش اینجا دختر هست و .... .

- آن روز ها از ترس چنین آدم هایی؛ بچه ها در اتاق را قفل کرده و ورق بازی می کردند. یکبار این آقا و دوستانش که حتی چنین چیزی را بر نمی تابیدند با اعلام قبلی به رئیس کمیته انضباطی ( با حضور او) از طریق بالکن و مثل وحشی ها ریختند توی اتاق بچه ها ( ورودی های 75 معدن : دشت لعلی و رضا بسیم و ... ) و ورق بازی آنها را برای کمیته صورتجلسه کردند. آن روز ها ورق بازی تا یک ترم تعلیق داشت.

نمی فهمیدم چه چیزی گیر آنها می آمد که با سرنوشت دیگران چنین می کردند.

با سلام به دوستان عزیز. مدتی است که دیگر حال و حوصله این وبلاگ را نداشتم و در ضمن از نظر کاری روز های شلوغی را می گذراندم. ممنون از دوستانی که جویای احوال ما بودند.

و اما چند نکته:

1- عزیزانی که به این وبلاگ سر می زنند قدمشان روی چشم ما اما لطفا از چرت و پرت گویی پرهیز کنید. اینجا محل مجادله نیست. اگر بعد از 10 سال هنوز عقده های فروخفته دارید لطفا در جایی دیگر بالا بیاورید. خواهش می کنم در اینجا از یکدیگر به احترام یاد کنید.

2- در نوشتن نظرات لطفا کمی فکر کنید. ممکن است نظر شما برای خودتان معمولی باشد اما برای دیگری مشکل ساز باشد. مثل آن نظری که زیبا ترین دختر ....  ( که پاکش کردم البته).

3- ما علاقه ای به تایید نظرات نداریم اما اگر لازم باشد اینکار را خواهیم کرد.

در پایان از همه دوستان خواهش می کنم ما را با نوشتن مطالب یاری کنند. از روح الله میری هم که چند مطلب اخیر را نوشته تشکر می شود.

سلام دوستان. کسی از دوست عزیز و سرورمان آقا جلال خبری داره؟ زبانم لال بلایی سرش نیامده باشه؟ به سبک چند پست قبلی این خاطره نیز از دوستان 76 عینا تقدیمتون می شود:

سلام ، خاطره ای از اون روزها
ما شبانه هارو توی خوابگاههای تو شهر مستقر کردند خوابگاهمون تو یکی از کوچه های رحیم آباد بودمنو 6 تا از برو بچه های گل با هم ،هم اتاقی شدیم توی اتاقی  رو به کوچه که 4 تا پنجره داشت اواخر شهریور ماه بودو طبق معمول کولر خوابگاه خراب، پنجرههارو باز گذاشته بودیم تا یه خورده هوا خنک بشه، حدودای بعد از ظهر بودکه از پنجره یه چیزایی به تعداد زیاد و باسرعت نور پرت شد تو سرمون همه پناه گرفتیم تا بارش این شی ناشناس به پایان رسید . از پناهگاهامون که در اومدیم حدود 300-200 تایی ویفر تو اتاقمون بود از صدای جیق ما سرپرست در اتاقمونو زد ببینه چی شده بچه ها از این فرصت استفاده کردنو حدود 20 تایی از ویفرهارو برداشتند بعد درو باز کردیم سرپرست اومدماجرا رو که شنید همه رو جمع کرد و برد تا این موضوع رو پیگیری کنه !!!!!

یکی از بچه ها سریع آبجوش گذاشت تا با ویفر از آسمون نازل شده بخوریم به بچه ها گفتم همش همین قدر برداشتین گفتند آره فرصت نشد بیشتر برداریم  خلاصه هنوز آب ،جوش نیومده بود که سرپرست خبر آورد ویفرها تاریخ مصرف گذشته و فاسده ، کلی تو ذوقمون خورد که دیدم بچه ها.حدود 50 تایی ویفرو از گوشه موشه های اتاق و ساکاشون در آوردنو ریختن وسط اتاق ،تازه فهمیدم تو فرصتی که من با سرپرست صحبت می کردم اونا ویفر های مفتو قایم می کردند فکر کنم برا آذوقه شبای امتحان . حالا مونده بودیم این ویفرهارو چجوری گم و گور کنیم که سرپرست نبینه فکر کنه ما از بیت المال خوابگاه دزدی کردیم !!!! یه وانت زیر پنجره اتاقمون بود همه رو از بالا ریختیم تو وانت ، چشمتون روز بد نبینه خانم همسایه با سرپرست اومدن در اتاق ،چرا که خانم همسایه ادعا کرده بود ما به شوهرش ویفر دادیم تا باهامون دوست بشه داشت کار به امور شبانه و کمیته انضباطی می کشید که با وساطت یکی از ریش سفیدای محله مساله به خیر گذشت ولی اون خانم  هر وقت مارو می دید به چشم شوهر دزدایی بهمون نگاه میکرد که می خواستیم ما دخترای 19-18 ساله شوهر 40 سالشو از چنگش در بیاریم .چه روزهایی بود ......

این نوشته را آقای علی سعادت در نظرات پست قبلی نوشته که بنظرم جالب آمد و آنرا در اینجا می آورم:

دفترهای سال هفتادونه را دارم می خوانم.صدای پاهای با دمپایی آنزمان خیلی زجرم می داده.در اتاق نشسته بودم ودر سکوت شب مطلب می نوشتم واین دمپایی ها که می آمدند ومی رفتند زجرآور بوده.گنجعلی می پرسد:چی مینویسی؟ ومن می گویم چیزی که ده سال بعد اگر خواندم یاد شما بیفتم.می گوید: حالتهای نوشتنت را هم بنویس.مثلا دراز کشیده یا نشسته یا بالش به بغل وغیره.

نوشته ام روزی شصت آیه قرآن در هر روز می خواندیم وجمشید بهترین کسی بود که این قانون رارعایت می کرد.در مورد مهندسی تعیین کیفیت چای در خوابگاه مطلب نوشتم.ما در تمام این سه سال هر روز یک شهردار داشتیم.مثلا روزی که من شهردار بودم وظیفه شستن ظروف واستکان ها ودم کردن چای با من بود.جاروی اتاق هم با جارو دستی غلطکی پلاستیکی انجام می شد.چای خشک را هم از بازار بیرجند می خریدیم که انصافا چایی های عالی می فروختند.

ترم آخری که خوابگاه ابوذر بودیم همه چیز باخوابگاه سه فرق می کرد.مثلا یک روز توی حیاط، مسعود که دیگر هم اتاقی ما نبود کنسرت موسیقی گذاشت وبا ضربی که حمید عابدینی گرفته بود زد زیر آواز ویکی دوتا از بچه هاهم حسابی رقصیدند.حیاط ابوذر پراز سنگ ریزه بود وکسی فکر آسفالت آن نبود.چون قبلاخوابگاه دخترها بود دیوارهای بسیار بلندی داشت وتوالت هایش همیشه خدا گرفته بود.مااتاق 301 بودیم.یکی مانده به آخر سالن وخلوت ترین جای سالن ولی فاصله اش بادستشویی ها بسیار زیاد بود.مدتی هم حمام های طرف ما را بدلیل آلودگی قارچی بستندو ما می رفتیم آنطرف.سعید محمد حسینی هم هم اتاقی ما در آن سال بود که گاهی می رفت یزد شهر پدری یا بهتر بگویم پدر بزرگی اش ونان خشک های خوشمزه ای می آورد.ما هم می بردیم توی کلاس که با سروصدایش کلاس را بریزیم به هم.جمشید معاون هم که همیشه خدا
در حال خرخوانی بود.جلال کامیاب هم که موقعی که سلامت روانی داشت با ما بود وهر
وقت می زد به سرش آهنگ خرچنگ مردابی حبیب را صد بار گوش می کرد.

سالن تلویزیون ابوذر هم ماجرایی بود.یک تخت کنار دیوارش بود که یکبار که فیلم می دیدیم یکهو شکست وهمه خوردیم زمین وکلی پایه خنده.

کلاسهای تک وان دو اوج عشق وحال ما بود که باآریو ورفقایش حال می کردیم ومتاسفانه عکسی نگرفتم واسامی که جلال می نویسد تنشان یادم هست ولی کله شان یادم نیست.من هم که دایم سیکن های دستم پکیده بود وچند باری هم سرو صدای همکلاس ها را درآورد.عصرهایی که می خواستم بروم کلاس تک وان دو با کوله
ای که هدیه "سوژه" در تهران به من بود می آمدم کلاس وفکر کنم کمیدخترانه بود با آن همه زیپش. ژتون ها را هم می گرفتیم ومی گذاشتیم توی کیف که وقتی لگد های آریو خورد توی ...خم هایمان بالا نیاوریم.